บทที่ 15: พออินโทรดังขึ้น แม้แต่หมาฟังก็ยังเสียดาย

บทที่ 15: พออินโทรดังขึ้น แม้แต่หมาฟังก็ยังเสียดาย

คอร์ดนั้นฟังดูแปลกหูมาก

มันไม่เหมือนเพลงตรอกปากซอยที่ลู่เสียนเพิ่งเล่นไปเมื่อครู่ ซึ่งมีความสว่างสดใสและตรงไปตรงมาแบบเพลงโฟล์กยอดนิยม

เสียงนี้ทุ้มกว่า และซับซ้อนกว่า

ราวกับใต้ผิวน้ำอันสงบนิ่งของทะเลสาบซ่อนกระแสโคลนตะกอนที่กำลังปั่นป่วนเอาไว้

ร่างของลู่เสียนที่พิงอยู่กับเสาศาลา พลันยืดตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

สวี่เชินก้มหน้า สายตาตกลงบนลายไม้สีเข้มรอบช่องเสียงของกีตาร์

ในหัวของเขาคือทะเลดวงดาวอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน

บนโลกใบนั้นซึ่งมีชื่อว่าโลก มีเพลงอยู่เพลงหนึ่งชื่อว่า สะพานอันเหอ

เพลงนี้มีคำวิจารณ์ที่แพร่หลายอย่างมากอยู่ประโยคหนึ่ง