บทที่ 14: เพราะดี หรือไม่เห็นจะเพราะเลยล่ะ?

บทที่ 14: เพราะดี หรือไม่เห็นจะเพราะเลยล่ะ?

สายลมในค่ำคืนฤดูร้อนอบอวลไปด้วยความร้อนชื้นเหนียวเหนอะ พัดผ่านผิวกาย ทิ้งไอเหงื่อจางๆ ไว้บนผิว

ศาลาทรงหกเหลี่ยมกลางสวนของชุมชนทอดเงายาวเหยียดใต้แสงไฟถนนสีเหลืองนวล

ลูกบ้านที่กลับดึกเดินผ่านเป็นครั้งคราว เสียงฝีเท้าดังก้องในพื้นที่โล่งอย่างชัดเจนเป็นพิเศษ ก่อนจะถูกเสียงจักจั่นร้องระงมไม่หยุดกลบหายไปในพริบตา

สวี่เฉินสะพายกีตาร์ที่มีฝุ่นจับเขรอะมาจนถึงทางเข้าศาลาแล้วชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง

ลู่เสียนมาถึงก่อนแล้ว

เธอเปลี่ยนชุดนักเรียนที่รัดกุมออกไป สวมเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่พิมพ์ลายชายเสื้อปล่อยคลุมกางเกงขาสั้นสีดำแบบหลวมๆ เผยให้เห็นเรียวขาตรงยาว

รองเท้ายังคงเป็นรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เดิม ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายเท่ๆ ดิบๆ ออกมา ราวกับแมวจรจัดที่พร้อมจะพองขนใส่ใครได้ทุกเมื่อ ทว่าในความมืดของราตรี กลับดูบอบบางเป็นพิเศษ

เธอเองก็สะพายกีตาร์มาด้วย เป็นกีตาร์โฟล์กที่ใหม่กว่าและเงาวับกว่าของสวี่เฉินอยู่หน่อย ตอนนี้มันพิงสงบนิ่งอยู่ข้างม้านั่งหิน