เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลี่ชิวฮวาวิ่งไปตามทางเล็ก ๆ อย่างต่อเนื่อง เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงทางเข้าหมู่บ้านแล้ว เธอจึงหยุดลง ตั้งใจจะพักสักหน่อยแล้วค่อยไปต่อ
เพิ่งนั่งลง ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกชื่อเธอจากถนนด้านล่าง
หัวใจของหลี่ชิวฮวาพลันเต้นเร็วขึ้น
เธอรีบกอดหู่หนิวเอาไว้ ลูบตัวที่ร้อนระอุของเด็กด้วยความร้อนใจจนแทบเป็นไฟ
เถี่ยตั้นที่อยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มเครียด รูจมูกขยับพะงาบ ๆ
“หลี่ชิวฮวา ฉันรู้ว่าแกกลับมาแล้ว ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ถ้าแกพาเด็กหนีไป ฉันจะตีขาแกให้หัก ไอ้ลูกหมา!”
เป็นเสียงของพ่อสามีเธอ
มีผู้หญิงหลายคนตามลงมาด้วย พี่สะใภ้ตระกูลว่านอย่างหลี่เจวียนก็อยู่ในกลุ่มนั้น
“คุณอาหู เมื่อกี้พวกเราเห็นชิวฮวากลับไปแล้ว เธอยังสะพายกระเป๋าด้วย บอกว่าจะกลับไปดูเด็ก ๆ แต่ก็ไม่เห็นเธอลงมานี่”
พ่อเฒ่าหูงุนงงไปหมด “เป็นไปไม่ได้ เมื่อกี้ฉันเพิ่งถึงบ้าน แม่เด็กบอกว่าเด็ก ๆ หายตัวไป ฉันก็เลยเดาว่าเธออาจจะกลับมา แล้วแอบพาเด็ก ๆ หนีไป”