เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ไม่นานก็ถึงวันมะรืน
ก่อนหลี่ชิวฮวาจะออกเดินทาง ว่านชิงยัดเงิน 200 หยวนใส่มือเธอ
หลี่ชิวฮวาปฏิเสธไม่ยอมรับเด็ดขาด ว่านชิงกดมือเธอไว้แล้วกระซิบข้างหูว่า “ป้าชิวฮวา ครั้งนี้กลับไป ป้าพาลูกออกมาได้ไหม ความสำเร็จหรือล้มเหลวอยู่ที่ครั้งนี้แล้ว”
“ฉันบอกป้าไว้ก่อนนะ ป้าเอาเงินติดตัวไปหน่อย เอาใจแม่สามี สร้างความสัมพันธ์กับเธอ แล้วบอกว่าป้าพาลูกออกมาด้วย ทั้งหาเงินได้ทั้งดูแลลูก แบบนี้คนที่บ้านจะได้วางใจ อีกอย่างบอกเธอด้วยว่า เด็ก ๆ ยังเป็นคนตระกูลหูอยู่ตลอด ไม่ใช่ว่าพอพาออกมาแล้วจะไม่ใช่คนตระกูลหูเสียหน่อย”
“ป้ายัดเงินให้เธอหน่อย แล้วบอกว่าต่อไปถึงเทศกาลจะกลับไปเยี่ยมเธอ ยังไงเธอก็อายุมากแล้ว การเลี้ยงเด็กสองคนไม่ใช่เรื่องง่าย อีกอย่างซื้อของไปฝากพ่อสามีด้วย บอกพวกเขาว่าป้าหาเงินข้างนอกได้แล้ว ถ้าต่อไปอยากใช้ชีวิตดี ๆ ก็อย่าก่อเรื่อง”
ดวงตาของหลี่ชิวฮวาแดงก่ำ “เสี่ยวชิง พูดตามตรงนะ ฉันอยากหย่าจริง ๆ อยากพาลูกไปแล้วตัดขาดจากพวกเขาให้สิ้นเชิง”
ว่านชิงส่ายหน้า “รีบร้อนไม่ได้ ต้องค่อย ๆ ทำไปทีละขั้น”
“พวกเขาเห็นเด็ก ๆ สำคัญขนาดนั้น ถ้าป้ากลับไปแล้วโวยวายว่าจะหย่า จะพาลูกไป ฉันบอกป้าเลยว่าไม่เพียงแต่จะพาลูกไปไม่ได้ แม้แต่ตัวป้าเองก็อาจไปไหนไม่ได้”
“ป้าต้องทำให้พวกเขาสงบใจก่อน พาลูกออกมาให้ได้ก่อน เรื่องอื่นค่อยคิดกันทีหลัง”