กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลี่ชิวฮวาได้ยินแล้วก็ดีใจมาก หากมีคนคอยช่วยดูแลเด็ก ๆ โดยเฉพาะ เธอก็จะได้ตั้งใจทำงานมากขึ้น
“เธอว่ามาเลย จะจัดการยังไง ฉันก็จะให้ความร่วมมืออย่างนั้น!”
ว่านชิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เรื่องนี้ฉันเคยคุยกับคุณอาฟางแล้ว เขาเห็นด้วยมาก เธอ รวมถึงอาชิวอวิ๋นของฉันกับป้าหย่งเอ๋อ พวกเราล้วนเป็นคนกันเอง หากให้เด็ก ๆ มาอยู่รวมกัน นอกจากจะมีเพื่อนเล่นแล้ว ยังมีคนคอยดูแลโดยเฉพาะด้วย ตอนพวกเธอว่างก็พาเด็กมาอยู่ข้างตัวได้ แต่ถ้ายุ่งก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเด็ก อีกอย่าง พวกเราก็มีคนอยู่ที่ถนนตลอด คอยแวะมาดูเด็ก ๆ อยู่บ่อย ๆ หากเกิดอะไรขึ้นก็จะได้รู้เป็นคนแรก”
“เป็นแบบนี้ คุณอาฟางบอกว่าเขาหาคนที่ไว้ใจได้มาช่วยดูแลเด็กให้เราได้สองคน ฉันจะจัดการให้เงินเดือนออกให้พวกเธอทุกเดือน ทั้งสองคนจะรับผิดชอบทำอาหารให้เด็ก ๆ และช่วยสอนการบ้านหลังเลิกเรียนตอนบ่าย หนึ่งในนั้นเคยสอนหนังสือมาก่อน แต่ภายหลังลาออกเพราะเรื่องอื่น ตอนนี้อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำพอดี”
“อีกคนเป็นลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงของคุณอาฟาง สามีเสียไปแล้ว ส่วนลูกชายก็แต่งเข้าไปอยู่บ้านคนอื่น ปีหนึ่งยังกลับบ้านไม่ได้สักครั้ง ต่างคนต่างมีเรื่องให้ยุ่ง เธออยู่บ้านคนเดียวก็เหงา”
ดวงตาของหลี่ชิวฮวาเป็นประกายขึ้นมาทันทีที่ได้ฟัง