กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฉินกวงชะงักไปครู่หนึ่ง มองว่านชิวอวิ๋นที่เริ่มโมโหจนหน้าตาเปลี่ยนไป
“ชิวอวิ๋น เธอไปพูดใส่ร้ายฉันต่อหน้าลูกหรือเปล่า”
ว่านชิวอวิ๋นมองเขาอย่างเย็นชา “พูดใส่ร้ายเธอ ฉันยังรังเกียจว่ามันจะทำให้ปากฉันสกปรก”
“ถ้าเธอไม่ได้พูด แล้วทำไมต้ายากับเอ้อร์ยาถึงพูดกับฉันแบบนี้ ฉันเป็นพ่อแท้ ๆ ของพวกเธอนะ ไม่มีฉันก็ไม่มีพวกเธอ”
แผนของเฉินกวงล้มเหลว ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“ฉันไม่เคยปฏิเสธว่าเธอเป็นพ่อแท้ ๆ ของพวกเธอ แต่ตัวเธอเองที่เป็นคนฝังฐานะนั้นด้วยมือตัวเอง เรื่องที่ควรพูดฉันก็พูดไปหมดแล้ว ฉันทำกับเธอถึงที่สุดแล้ว รีบไปซะ ถ้ารักลูกจริง ๆ เธอก็ไม่ควรมาวุ่นวายกับเรา”
“ชิวอวิ๋น อย่าไล่ฉันไปเลย ฉันไม่มีที่ไปจริง ๆ ให้ฉันอยู่ทำงานในร้านได้ไหม ฉันจะไม่ก้าวก่ายอิสรภาพของเธอเด็ดขาด ขอแค่ให้ฉันได้เห็นเธอกับลูกทุกวัน ใจฉันก็อุ่นใจแล้ว”
“ไม่ต้อง”
ว่านชิวอวิ๋นปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
“ในร้านฉันมีคนพอแล้ว พวกเราล้วนเป็นผู้หญิง มีเธอเป็นผู้ชายเพิ่มมาหนึ่งคน เราจะมีเรื่องไม่สะดวกหลายอย่าง อีกอย่าง ถ้าเพิ่มเธอมาหนึ่งคน ฉันก็ต้องจ่ายเงินเดือนเพิ่มอีกคน ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น เราหาเงินด้วยความลำบาก”