เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฟางเจี้ยนกั๋วยิ้ม “ใช่ เสี่ยวหลินยังเด็ก รอให้เขาโตเท่าพวกเธอก่อนแล้วค่อยบอกเขา ตอนนี้ให้เขาเรียนหนังสือ อ่านหนังสือ เล่นอย่างมีความสุขไปก่อน แบบนั้นสบายที่สุด”
หลิวชุ่ยถอนหายใจ มองว่านชิง “ชิงเอ๋อร์ของแม่ยังเด็กแท้ ๆ ก็ต้องแบกรับภาระหนักของครอบครัวแล้ว!”
หลินเมิ่งโจวพูดอยู่ข้าง ๆ “ฉันว่าเธอไม่เหนื่อยเลยสักนิด พอพูดถึงเรื่องหาเงิน ดวงตาก็เป็นประกายทันที ป้าสะใภ้รอง ต่อไปครอบครัวพวกเธอไม่ต้องกังวลแล้ว เธอต้องหาเงินได้เยอะมาก ๆ แน่!”
ว่านชิงเหลือบมองหลินเมิ่งโจว ก่อนกลอกตาเบา ๆ “พูดเหมือนนายไม่ชอบเงินอย่างนั้นแหละ”
ฟางเจี้ยนกั๋วเม้มปากยิ้ม “เสี่ยวชิงเป็นเด็กเก่ง ต่อไปพอโตขึ้น ผู้ชายธรรมดาทั่วไปไม่มีใครคู่ควรกับเธอหรอก!”
หลิวชุ่ยรีบพูด “อย่าพูดแบบนั้นเลย ต่อไปพอชิงเอ๋อร์ของแม่โตขึ้น เธอชอบใครก็อยู่กับคนนั้น ขอแค่ฝ่ายนั้นจริงใจกับเธอและดีกับเธอก็พอ”
“แบบนั้นไม่ได้ พวกเราเป็นผู้ใหญ่ ต้องช่วยดูให้เธอ มีฉันอยู่ทั้งคน รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้เสี่ยวชิงแต่งงานกับคนไม่ได้เรื่องแน่”
ฟางเจี้ยนกั๋วพูดด้วยรอยยิ้ม
หลินเมิ่งโจวเบ้ปาก
ฟางเจี้ยนกั๋วปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน หันไปพูดกับหลินเมิ่งโจวว่า “นายก็วางใจได้ ต่อไปพอนายโตขึ้น ฉันก็จะไม่ปล่อยให้นายแต่งงานกับภรรยาที่ไม่ได้เรื่องเหมือนกัน!”