เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“วิธีอะไร”
ว่านชิงกับหลิวชุ่ยสบตากัน สองคนต่างระวังตัวในใจ
“ฟังผมเล่าไปเรื่อย ๆ นะ ว่านชิง เธอก็เห็นว่าผมวิเคราะห์สถานการณ์แม่เธอเมื่อกี้แล้ว ผมคิดว่ายังไงก็ต้องหาคนที่รู้จักพื้นเพกันดีถึงจะไว้ใจได้ คนอย่างคุณอาฟางของเธอน่ะเก่งเกินไป พออยู่ด้วยกันนาน ๆ พวกเธอจะคุมเขาไม่อยู่ ต้องหาคนที่คุมง่าย”
พูดพลาง โจวเจี้ยนหมินยิ้มจนหน้าบาน
ราวกับเรื่องสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง
ว่านชิงยิ้มถาม “อาเจี้ยนหมิน ถ้าฉันเดาไม่ผิด คนที่คุมง่ายคนนี้ เธอหามาได้แล้ว ใช่ไหม”
โจวเจี้ยนหมินตบขาตัวเองอย่างประหลาดใจ หัวเราะฮ่า ๆ พลางพูด “ว่านชิง เธอฉลาดจริง ๆ เดาเดียวก็ถูก”
“ผมบอกเธอนะ คนคนนี้เป็นน้องชายลูกพี่ลูกน้องของผม นิสัยซื่อมาก เพราะซื่อเกินไปเลยยังไม่ได้เมีย พอถึงตอนนั้นเขามาอยู่กับแม่เธอ ก็จะอยู่บ้านเธอ แม่เธอสั่งให้ทำอะไรเขาก็ทำอย่างนั้น ถึงตอนนั้นทรัพย์สมบัติที่บ้านเธอไม่เพียงรักษาไว้ได้ แต่ความสุขทั้งชีวิตของแม่เธอก็รักษาไว้ได้ด้วย”
ว่านชิงกับหลิวชุ่ยสบตากันอีกครั้ง สองคนยิ้มตาหยีฟังอยู่
เห็นสองคนไม่มีท่าทีคัดค้าน โจวเจี้ยนหมินยังนึกว่าพวกเธอฟังเข้าหูจริง ๆ และเห็นด้วยกับคำพูดของเขาเสียอีก