กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“โอ๊ย พวกคุณนี่ดีจริง ๆ เลยนะ! อัธยาศัยดีกันทุกคน คนบนเขานี่ซื่อ ๆ บริสุทธิ์จริง ๆ ไม่เหมือนคนแถวบ้านพวกเรา แต่ละคนเจ้าเล่ห์จะตาย!”
หลิวชุ่ยพูดภาษาจีนกลางสำเนียงแปร่ง ๆ ด้วยน้ำเสียงประหลาด
สภาพของเธอตอนนี้ ไม่ต้องพูดถึงชาวบ้านหมู่บ้านตงเฉวียนเลย ต่อให้ว่านชิงเดินเข้าไปใกล้ ๆ ก็ยังจำเธอไม่ได้
เมื่อเห็นแม่แสดงได้แนบเนียนขนาดนี้ ว่านชิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เธอจึงผ่อนคลายลงทันที และแสดงเป็นหญิงชราตัวเล็ก ๆ ต่อไปอย่างเป็นธรรมชาติ
เมื่อชาวบ้านเห็นทั้งสองแต่งตัวประหลาด ต่างก็เข้ามาฟังหลิวชุ่ยอย่างกระตือรือร้น บางคนยังยกน้ำมาให้หลิวชุ่ยกับว่านชิงดื่ม
หลิวชุ่ยแสร้งจิบไปคำหนึ่ง ก่อนถอนหายใจแล้วพูดอย่างทอดถอนใจว่า “พวกคุณไม่รู้หรอก แถวบ้านพวกเราไม่มีภูเขา ฉันพาแม่ออกมาเที่ยว แล้วบังเอิญเจอคนในหมู่บ้านของพวกคุณบนถนน เขาอยากทำธุรกิจ ฉันก็เลยคิดว่าจะมาดูสักหน่อยว่าคนแถวนี้เป็นอย่างไร เหมาะจะร่วมงานกันหรือเปล่า ถ้าเหมาะ ฉันจะได้วางใจร่วมงานกับเขา”
“ดูตอนนี้แล้ว เขาเหมาะสมจริง ๆ แค่ดูพวกคุณก็รู้แล้ว ทุกคนเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่เล่นเล่ห์เหลี่ยมกับฉัน ไม่อย่างนั้นถ้าฉันส่งของให้เขาแล้วเขากลับไม่จ่ายเงิน ฉันไม่ขาดทุนยับหรือ!”
หา?
มีคนในหมู่บ้านจะร่วมมือกับผู้หญิงแต่งตัวทันสมัยคนนี้งั้นหรือ?