กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ว่านชิงมองแม่ “แม่ว่าแปลกไหม”
หลิวชุ่ยพยักหน้า
“แม่ จริง ๆ แล้วมันไม่แปลกเลย ลองคิดดูสิ ช่วงก่อนคุณอาฟางของหนูเพิ่งหนีไปไม่ใช่เหรอ”
หลิวชุ่ยชะงัก “หมายความว่าอาสามกับอาสะใภ้สามถูกคุณอาฟางเรียกมาเหรอ”
ว่านชิงพยักหน้า “ใช่ ลองคิดดูสิ คุณอาฟางรู้ว่าหนูถูกรางวัล แล้วก็รู้ว่าเราซื้อร้านนี้ ร้านเสื้อผ้านี้เป็นร้านที่เราเปิดเอง อาสะใภ้ไล่เขาออกไป เขาทั้งเกลียดอาสะใภ้และเกลียดพวกเราไปพร้อมกัน ตอนนี้เขาไม่กล้ามาจัดการอาสะใภ้เอง ก็เลยจงใจไปหาคนฝั่งพ่อ แล้วให้พวกนั้นมาก่อเรื่อง แบบนี้เราก็จะเอาตัวเองยังไม่รอด ไม่มีเรี่ยวแรงไปจัดการเรื่องของอาสะใภ้”
“แบบนั้นเขาก็จะจัดการอาสะใภ้ได้”
หลิวชุ่ยฟังแล้วเบิกตากว้าง “เฉินกวงนี่มันตัวก่อเรื่องจริง ๆ เหมือนหนูในท่อระบายน้ำไม่มีผิด อาสะใภ้แต่งงานกับคนแบบนี้ได้ยังไง”
ยิ่งพูดหลิวชุ่ยก็ยิ่งโมโห
ว่านชิงพลันนึกขึ้นได้ “แย่แล้ว พวกนั้นอาจไปที่ร้านอาหารของอาสะใภ้ หนูต้องไปดู ร้านนี้หนูก็มีส่วนด้วย ถ้าพวกนั้นมาก่อกวนจนเสียเรื่อง หนูต้องโมโหตายแน่”
หลิวชุ่ยบอกให้เธอรีบไป