กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จวนท่านอ๋องชิ่ง
ภายในห้องทรงพระอักษร อ๋องชิ่งก้มหน้าก้มตาตวัดพู่กันเขียนรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แทบเท้ามีก้อนกระดาษที่ขยำทิ้งกระจัดกระจาย บ่งบอกว่าเวลานี้จิตใจของเขากำลังว้าวุ่นสับสน
สุดท้ายเขาก็โยนพู่กันทิ้งดัง “เพล้ง” ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างหมดอาลัยตายอยากแล้วหลับตาลง
ในยามนี้ สิ่งที่เขาหวนนึกถึงคือคืนวันพิธีอภิเษกสมรส ในช่วงขณะที่เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าอันงดงามอ่อนหวานที่อยู่ภายใต้นั้น
เพียงสายตาที่ช้อนขึ้นอย่างเขินอายนั้น ก็ทำให้เขายังมิทันได้ดื่มสุราก็เมามายไปถึงสามส่วนแล้ว
ตัวเขากับนาง เคยมีความทรงจำที่งดงามร่วมกันมากมาย
จดหมายที่ส่งมาจากจวนอ๋องตวนเขาได้เห็นแล้ว การที่นางปลอมกายกลับมาเมืองหลวงเพื่อพบถงถงนั้น เป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง