กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กระทั่งยามพลบค่ำ เมื่อได้ยินว่าอ๋องชิ่งมารับบุตรสาวด้วยตนเอง ฟู่หว่านอี๋ถึงได้ตระหนักว่าเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเพียงนี้
ถงถงโอบรอบคอของนางด้วยความอาลัยอาวรณ์
“คราวหน้าถ้าข้ามาหาท่านอาสะใภ้ของพระชายาอ๋องตวน ยังจะได้พบเจ้าอีกหรือไม่”
ฟู่หว่านอี๋มิได้เอ่ยคำใด เพียงแต่กอดนางไว้แน่นขึ้นอีก
เมื่อไม่ได้รับคำตอบ ถงถงก็เงยหน้าขึ้นสบตานาง ไม่ยอมรามือ
“คราวหน้ายังจะได้พบเจ้าอีกหรือไม่”
ฟู่หว่านอี๋ไม่อาจทนรับสายตาคาดหวังของบุตรสาวได้ นางกัดริมฝีปากล่างแน่นแล้วเบือนสายตาหนี
“ข้ารู้แล้ว!” น้ำเสียงอ่อนนุ่มนั้นเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“ถงถง ข้า...”
ถงถงจูงมือแม่นมติดตามอยู่ เมื่อได้ยินคำนี้ก็หันกลับมามองนาง