กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากเถาหวั่งซูทานแป้งทอดจนหมดชิ้น พอจะถอนหายใจโล่งอก ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากนอกห้องครัว
ถ้าให้พูดให้ชัดเจน คือเสียงเยาะเย้ยต่างหาก
นางหันไปมอง เห็นเซียวหานซานถือกล่องอาหาร หัวเราะจนตัวงอ
ข้างกายคือหลิ่วเปิ่นซ่านที่กำลังพยายามเม้มปากไว้อย่างสุดความสามารถ
“เถาหวั่งซู เจ้าช่างน่าสนุกจริง ๆ!”
เซียวหานซานหัวเราะจนน้ำตาไหล นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นผู้ใหญ่หลอกล่อตัวเองให้ท่านข้าว
“โธ่ อะซูเชื่อฟังนะ ทานแป้งทอดชิ้นนี้ให้หมด แล้วข้าจะพาเจ้าออกไปเที่ยวเล่น”
เซียวหานซานดัดเสียงประหลาด เลียนแบบคำพูดที่นางเพิ่งพึมพำกับตัวเองเมื่อครู่
ผลคือ พอสิ้นเสียง ก็เห็นนางกำลังถือมีดทำครัว จ้องเขม็งมาที่เขาอย่างอาฆาต