กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวหานโจวเหลือบมองเถาหวั่งซูที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะหันไปปลอบประโลมเจียงเสวี่ย
“เดี๋ยวข้าจะให้คนส่งยาทาแผลเป็นไปให้เจ้า เจ้าทาสักสองสามวันก็หายแล้ว”
เจียงเสวี่ยไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้เลย
“นางแพศยานั่น เมื่อวานยังยุยงให้ข้ากับท่านผิดใจกัน นางคนนี้มักมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว หากไม่ลงโทษนางเสียบ้าง ไม่รู้ว่าภายหน้าจะทำเรื่องอะไรกันออกมาอีก”
เซียวหานโจวพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “ได้ ข้ารู้แล้ว เจ้ากลับไปก่อนเถิด”
ถูกไล่ส่งแบบนี้อีกแล้ว เจียงเสวี่ยรู้สึกอัดอั้นตันใจในอก
คิดได้ดังนั้น นางจึงโน้มตัวไปกระซิบที่ข้างหูของเซียวหานโจวว่า
“ข้านึกขึ้นได้ว่า ช่วงนี้ที่เจียงหนานเพิ่งเกิดเรื่องใหญ่อีกเรื่องหนึ่ง พวกเราไปคุยกันที่ห้องทรงพระอักษรดีหรือไม่?”