เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาหวั่งซูกลอกตาขาว “ได้ ๆๆ เช่นนั้นข้าขออวยพรให้เจ้ากับเซียวหานโจวครองคู่จนผมหงอก พอใจแล้วหรือไม่”
เจียงเสวี่ยไม่พอใจ “เจ้าอย่ามาพูดจากระทบกระเทียบกับข้าตรงนี้”
“เช่นนั้นก็ยังดีกว่าเจ้ามากนัก เจ้ายังยุยงให้เซียวหานโจวฆ่าข้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน”
ที่ตนเองมิได้ลงมือตอบโต้กลับไป ก็เพียงเห็นว่ายามนี้ตนอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีผู้ช่วยก็เท่านั้น
ขอเพียงข้างกายมีผู้ช่วยสักคน นางคงแทงคนผู้นี้ให้ตายไปแล้ว
เจียงเสวี่ยเอ่ยอย่างดุร้าย “นั่นเพราะเจ้าสมควรตาย!”
เดิมทีเถาหวั่งซูก็มีโทสะพุ่งพล่านอยู่แล้ว ครั้นได้ยินนางพูดเช่นนี้ สองมือก็ออกแรงผลักอย่างแรง จากนั้นก็สาวเท้าวิ่งหนีไปทันที
เจียงเสวี่ยที่ถูกผลักล้มลงกับพื้น จ้องมองแผ่นหลังของนางพลางตวาดอย่างโมโห “แน่จริงก็อย่าหนีสิ!”
เรื่องนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้