เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินดังนั้น ความผิดหวังก็พาดผ่านบนใบหน้าของเสิ่นติ้งปัง “ข้าก็นึกว่าเจ้าจัดการไว้หมดแล้วเสียอีก”
นี่พูดจาภาษาอะไรกัน เจียงเสวี่ยค้อนให้เขาหนึ่งวงพลางใช้มือซับน้ำตา
“ข้านึกว่าท่านจะไม่เหมือนกับพวกบุรุษชั้นต่ำพวกนั้น ไม่นึกเลยว่าท่านเองก็เป็นพวกที่ได้มาแล้วไม่รู้จักทะนุถนอมเช่นกัน”
“ข้าก็จะไม่มาขวางหูขวางตาอยู่ต่อหน้าท่าน ท่านส่งตัวข้าให้ทหารไล่ล่าข้างนอกนั่นเถิด ถือเสียว่าเราไม่เคยรู้จักกัน”
พูดจบ เจียงเสวี่ยก็ทำท่าจะลงจากเตียง
เสิ่นติ้งปังรีบคว้าตัวนางไว้แล้วปลอบว่า
“เจ้าจะใส่ร้ายข้าเช่นนี้ได้อย่างไร ความในใจที่ข้ามีต่อเจ้า เจ้าควรจะรู้ดีที่สุด ข้าเพื่อเจ้าแล้ว แม้แต่สายเลือดเชื้อไขของตนเองข้ายังไม่สนใจเลย”
พูดจบก็จิ้มไปที่ริมฝีปากของนาง “คราวหน้าห้ามพูดจาเหลวไหลอีก รู้หรือไม่?”