กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินคำพูดของเสิ่นติ้งปัง เจียงเสวี่ยก็เม้มริมฝีปาก เรื่องนี้อยู่ในความคาดหมายของนางแล้ว
ชายแก่ผู้นั้นเมื่อล่วงรู้ความจริงแล้ว จะยอมปล่อยผ่านไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
ชายตรงหน้าผู้นี้ ยังไม่มีอำนาจวาสนาเหมือนอีกสามปีให้หลัง ยามนี้จะปกป้องนาง คงกดดันหนักอยู่ไม่น้อย
คิดถึงตรงนี้ นางจึงมิได้ชักมือกลับ ปล่อยให้เขากุมไว้
หากไม่ให้ความหวานแม้แต่เพียงนิดเดียว ก็ไม่ได้การ!
เสิ่นติ้งปังเห็นนางมิได้ขัดขืน ก็ยิ่งมีใจกล้ามากขึ้น คว้าตัวนางมากอดนั่งบนตัก
เห็นนางดิ้นรนเล็กน้อย เสิ่นติ้งปังก็ถอนหายใจหนัก ๆ ครั้งหนึ่ง
“อย่าขยับ ข้าเพียงเหนื่อยเกินไป ให้ข้ากอดสักครู่เถิด วางใจ ข้าจะไม่ล่วงเกินเจ้า”