เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้ยินคำของนายเหนือหัว เซียวอู่ก็คุกเข่ายอมรับผิดทันที “เป็นความผิดของผู้น้อย ขอเพียงนายเหนือหัวโปรดยกโทษด้วยขอรับ”
เซียวหานโจววางตำราลง พลางคลึงหว่างคิ้วด้วยความรำคาญใจ
“ข้าไม่มีความสนใจในตัวพวกนางแม้แต่คนเดียว”
ครู่หนึ่งต่อมา เขาก็กำชับอีกหนึ่งประโยค “เจ้ารู้ไว้คนเดียวก็พอ อย่าแพร่งพรายออกไป!”
เซียวอู่ : ……
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เถาหวั่งซูลืมตาขึ้น มองไปยังไป๋หานและฮุ่ยอันที่ตื่นขึ้นมาเนิ่นนานแล้ว พลางเอ่ยอย่างดีใจว่า
“พวกเรายังมีชีวิตอยู่!”
“ใช่แล้ว ยังมีชีวิตอยู่กันครบ” ขณะพูด ไป๋หานก็นั่งลงข้างเตียง “มาเถิด ข้าจะใส่สมุนไพรให้เจ้าอีกรอบ”
เถาหวั่งซูไม่ปฏิเสธ ในสถานการณ์ที่มีความพร้อม นางเองก็ไม่อยากปล่อยให้มีอาการป่วยเรื้อรังตกค้าง
หลังจัดแจงเรียบร้อย เถาหวั่งซูเห็นว่าด้านนอกไม่มีผู้คน จึงเอ่ยว่า