เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นป้าหลิ่วเป็นเช่นนี้ ทั้งสามคนก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ไป๋หานเอ่ยถาม “ป้าหลิ่ว จะเข้าใจผิดไปหรือไม่ พวกเราต้องพักที่นี่หรือเจ้าคะ”
พวกนางก็หาใช่หมูเสียหน่อย ยังจะต้องมาขุนให้อ้วนก่อนค่อยเชือดอีกหรือ!
ป้าหลิ่วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเบิกบาน
“เจ้าคฤหาสน์รองกำชับมาเป็นพิเศษ ให้ข้าพาพวกเจ้ามาพักที่นี่ พวกเจ้าอย่าได้รังเกียจเลย ของในห้องล้วนสะอาดสะอ้านทั้งสิ้น”
ขณะพูด สายตาของป้าหลิ่วก็กวาดมองใบหน้าของทั้งสามคนทีละคน แต่ละคนล้วนงดงามถึงเพียงนี้
พวกเขาเห็นทีคงจะได้มีฮูหยินเจ้าคฤหาสน์ในเร็ว ๆ นี้แล้วกระมัง
เมื่อคิดถึงตรงนี้ รอยยิ้มของป้าหลิ่วก็ยิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิม
“พวกเจ้าไปพักผ่อนก่อนเถิด ข้าจะไปทำมื้อค่ำให้พวกเจ้าที่ห้องครัว”
ทั้งสามคนรีบห้ามปรามทันที “ไม่ต้อง ไม่ต้องเจ้าค่ะ พวกเราทำกันเองได้ ป้าหลิ่วไปทำธุระของท่านเถิด”