เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บุรุษอาภรณ์ดำเหลือบมองพวกนางทั้งสามคนแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะเยียบเย็นกล่าวว่า
“พวกเจ้าแน่ใจหรือว่าจะทำเช่นนี้”
เถาหวั่งซูสัญชาตญาณบอกว่าคำพูดของเขาแปร่ง ๆ ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วแกล้งเอ่ยว่า
“พวกเราทำเช่นนี้ดูไร้กิริยาออกงานสังคมมากหรือไร แต่ก่อนหน้านี้บรรดาแม่นมอาวุโสเหล่านั้นยังชมว่าพวกเรากิริยาสง่างาม บอกว่าพวกเราเรียนรู้ได้ดีที่สุดแท้ ๆ”
ไป๋หานและฮุ่ยอันเอ่ยรับคำอยู่ด้านข้างว่า
“มิใช่หรือ ย่อมเป็นพวกท่านที่ตั้งข้อเรียกร้องสูงเกินไปเป็นแน่”
ทุกคนต่างพากันเงียบงัน
“ตระกูลฝ่ายแม่ของพวกเจ้าอยู่ที่ใดกัน”
ไป๋หานเช็ดมุมปากพลางกล่าวว่า “จำไม่ได้แล้ว”
“ข้ากับนางตั้งแต่จำความได้ก็อาศัยอยู่ในตระกูลสามี พอโตขึ้นก็แต่งให้กับสามีของตน ส่วนเรื่องตระกูลฝ่ายแม่นั้นไม่มีความทรงจำเหลืออยู่เลย”