กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาหวั่งซูและไป๋หานสบตากัน ไม่รู้ว่าคำพูดของอีกฝ่ายมีความหมายเช่นไร จึงได้แต่เอ่ยออกมาอย่างเสียไม่ได้ว่า
“ช่างบังเอิญนักหรือ?”
กล่าวจบ ทั้งสามคนก็ทำความเคารพพวกนาง
“ขอบคุณท่านทั้งหลายสำหรับบุญคุณอันยิ่งใหญ่ พวกข้าตอนนี้ไม่มีแม้แต่เบี้ยเดียว หากท่านทั้งหลายสะดวก รบกวนขอทราบนามของท่าน เพื่อที่วันหน้าพวกข้าทั้งสามคนจะส่งของขวัญล้ำค่าไปตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตในวันนี้”
เห็นอีกฝ่ายไม่พูดอะไร เถาหวั่งซูจึงกัดฟันพูดต่อ
“พวกข้าไม่กล้ารบกวนเวลาของท่านทั้งหลาย ขอตัวลา!”
กล่าวจบ ทั้งสามคนก็หันหลังเตรียมจะจากไป
“เดี๋ยว!”
ใจของทั้งสามคนบีบคั้นขึ้นมา แต่ก็ไม่กล้าผิดใจกับพวกเขา จึงได้แต่หันกลับไปมองบุรุษอาภรณ์ดำด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น