กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวเฮ่ออวี่ยื่นมือออกไปอังเหนือเตาไฟเพื่อทดสอบอุณหภูมิ
“ไม่มีไออุ่นหลงเหลือแล้ว หากเป็นพระชายาองค์รัชทายาทและคนอื่น ๆ พวกนางน่าจะจากไปได้สักพักใหญ่แล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้น หางตาของเผยจือซั่วก็แดงก่ำ เต็มไปด้วยความปวดใจ เขายังไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ เส้นทางที่ห่างไกลถึงเพียงนี้ ทั้งยังต้องอยู่ในหุบเขาตลอดคืน พวกนางจะหวาดกลัวกันมากเพียงใด
เขามองไปทางเบื้องหน้า “สั่งการลงไป เร่งความเร็วขึ้น!”
พวกนางไม่รู้ว่าเขาตามหาอยู่ หากเกิดเปลี่ยนเส้นทางไปคงแย่แน่
ทางด้านเถาหวั่งซู เนื่องจากเจ็บหัวเข่า เหงื่อเย็นผุดพรายออกมาบนหน้าผากของนางแล้ว
เห็นนางเป็นเช่นนั้น ไป๋หานเม้มปาก ก้าวเท้าเร็ว ๆ สองก้าวไปย่อตัวลงตรงหน้าของนาง
“ขึ้นมาเถิด ข้าจะแบกเจ้าเอง!”