กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเถาหวั่งซู เสี่ยวชิงจ้องมองพวกนางนิ่งอยู่นาน ก่อนจะกัดฟันถามออกมา
“พูดมาตรง ๆ เถิด พวกเจ้าต้องการเช่นไรถึงจะยอมเดินต่อไป”
เถาหวั่งซูถอนหายใจอย่างหมดเรี่ยวแรง
“เจ้าคนนี้เหตุใดฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ข้าบอกแล้วว่าข้าเหนื่อย เดินไม่ไหวแล้ว”
หากมิใช่เพราะนายเหนือหัวยังต้องพบพวกนาง เสี่ยวชิงอยากจะเตะพวกนางให้กลิ้งตกภูเขาไปเสียจริง ๆ
อะไรกัน ถึงเพียงนี้แล้วยังคิดว่าตนเป็นพระชายาองค์รัชทายาทผู้สูงส่งอยู่อีกหรือ
เพียงแต่เมื่อนึกถึงคำกำชับของนายเหนือหัว เสี่ยวชิงจึงเม้มริมฝีปาก ชูดาบขึ้น ฟันเชือกที่มัดมือพวกนางขาด