กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โจรหลายคนได้ยินคำนี้ก็สบตากันแวบหนึ่ง แล้วจำใจตอบว่า “ขอรับ คุณหนูเสี่ยวชิง!”
พูดจบ พวกเขาหลายคนกัดฟันกรอดแล้วกระโดดลงไป
บันไดศิลาเขียวอยู่สูงจากพื้นราวห้าเมตร ไม่นับว่าสูงนัก
ขณะที่พวกเขากระโดดลงมาด้วยปราณอาฆาต มีคนหนึ่งแขนเผลอไปโดนกิ่งไม้ขีดจนถลอก
“ไอ้ห่า นางสาวน้อยคนนั้นถูกพวกนั้นหลอกชัด ๆ แต่กลับให้พวกเหล่าจื่อลงมาทนลำบาก”
พูดพลางเขากวาดสายตามองไปรอบหนึ่ง พลางด่าพึมพำว่า
“ที่นี่มีแต่พุ่มไม้เตี้ยเต็มไปหมด จะไปหาพวกนางที่ไหน?”
หัวหน้าคนนั้นสีหน้าก็ไม่ดีเช่นกัน เสียเวลามานานขนาดนี้ พวกเขายังไม่รู้เลยว่าคนพวกนั้นวิ่งไปทางไหน จะตามได้อย่างไร?