กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ด้านนี้ เผยจือซั่วเพิ่งก้าวพ้นตำหนักเฉิงหัว ก็พิงกำแพงวังประหนึ่งสิ้นเรี่ยวแรง หลุบตาลงยิ้มเยาะตนเองอย่างขื่นขม
โชคดี โชคดียิ่งนักที่มิได้เปิดโอกาสให้นางเอ่ยออกมา
มิเช่นนั้นวันหน้า เขาก็คงไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป
เขาหาได้โง่งม ช่วงเวลาปีใหม่นั้น ยามใดที่เขาเข้าใกล้ อีกฝ่ายล้วนแข็งเกร็งไปทั้งร่าง
สิ่งนี้บ่งบอกถึงอะไรกัน ในใจเขาย่อมกระจ่างชัด
เพียงแต่ไม่กล้าเผชิญหน้า จึงได้หาข้ออ้างหลอกหลอนตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า
“ไป ไปตำหนักเจียวไท่!”
ได้ยินเช่นนั้น ไหลฝูที่มีสีหน้ากังวลอยู่เดิมพลันงุนงงเป็นไก่ตาแตก
“องค์รัชทายาท ตอนนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”
เขายังนึกว่านายเหนือหัวจะไปลานฝึกยุทธ์เพื่อระบายโทสะเสียอีก