เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฝ่าบาท ฝ่าบาท เร็วเข้า รีบตามหมอหลวง!”
สุ้มเสียงตื่นตระหนกของหวังเหลียงดึงดูดสายตาของขุนนางทุกคนในทันที
เผยจือซั่วเองก็ตกใจไม่น้อย มิใช่เพราะกังวลต่อความปลอดภัยของเสด็จพ่อ แต่เพราะเกรงว่ามหาบัณฑิตซุนจะต้องแบกรับข้อหาทำให้จักรพรรดิเป็นลมกลางที่ประชุม
เมื่อคิดได้ดังนั้น เผยจือซั่วจึงรีบก้าวเท้าไม่กี่ก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าจักรพรรดิเซิ่งเต๋อ ผลักหวังเหลียงออกไป แล้วออกแรงบีบง่ามนิ้วโป้งของพระองค์อย่างแรง
“ฝ่าบาทตื่นเถิด รีบตื่นเถิด”
จักรพรรดิเซิ่งเต๋อเจ็บจนขมวดคิ้วแน่น เปลือกตาไหวระริก แต่ก็ไม่ยอมลืมตาขึ้นมา
เห็นดังนั้น เผยจือซั่วก็ออกแรงหนักขึ้น "ฝ่าบาท ท่านเป็นเช่นไรบ้าง อย่าขู่ลูกเลยพ่ะย่ะค่ะ"
เมื่อเห็นดังนั้น เผยจือซั่วจึงเพิ่มแรงบีบ “ฝ่าบาททรงเป็นอย่างไรบ้าง พ่ะย่ะค่ะ อย่าได้ขู่โอรสเช่นหม่อมฉันเช่นนี้เลย”ช่างอดทนได้ถึงเพียงนี้!