กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในขณะที่เถาหวั่งซูยังมิอาจคิดให้กระจ่างว่าเหตุใดเผยจือซั่วจึงมีการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ อีกฝ่ายก็ไล่ตามออกมาทันที
“เถาหวั่งซู!”
เถาหวั่งซูหันกลับไปมองเขา เห็นเพียงอีกฝ่ายกำลังจ้องมองตนด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ราวกับว่านางเป็นคนทรยศต่อความรักเสียอย่างนั้น
“เจ้าจงใจหลบหน้าข้า!” มิใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นการยืนยัน
เถาหวั่งซูเดินเข้าไปหาอย่างกระอักกระอ่วน “องค์รัชทายาท เรากลับไปคุยกันในตำหนักเถิดเพคะ”
เผยจือซั่วเบะปาก เดินตามหลังนางไป เพราะอยากฟังว่าเหตุใดนางจึงทำเช่นนี้
ภายในตำหนัก เมื่อนั่งลงเผชิญหน้ากันจริงๆ เถาหวั่งซูกลับไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไร