กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อพูดธุระเสร็จ เผยจือซั่วก็แอบชำเลืองมองศีรษะนางครั้งหนึ่ง ในใจรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง หรือว่าต้องเป็นลวดลายดอกบัวเท่านั้นนางจึงจะยอมสวม
“ปิ่นปักผมหยกอันนั้น...”
มือที่กำลังเขียนจดหมายของเถาหวั่งซูชะงักลง
เฮ่ สิ่งที่ควรจะมาก็ยังเลี่ยงไม่พ้น
นางเงยหน้าขึ้นยิ้มประจบเขา
“องค์รัชทายาท ทุกสิ่งล้วนเป็นความผิดของข้า เช้านี้ข้ามือลื่น ปิ่นปักผมหยกก็หล่นลงพื้น”
พูดพลาง เพื่อแสดงความจริงใจ นางก็ลุกขึ้นขอโทษเขาเป็นพิเศษ “ขอโทษ!”
นางไม่รู้ว่าไป๋หานสำคัญต่อใจเขาถึงขั้นอะไรกัน แต่ตั้งแต่เขาเริ่มเข้าเฝ้าราชสำนัก ไม่ว่าจะเป็นตัวเขาเองหรือตำหนักบูรพาทั้งหลัง ต่างก็เต็มไปด้วยบรรยากาศรุ่งเรืองเฟื่องฟู
จางหวยและพวกเขาเวลามองเขาช่วงนี้ มักจะเผยรอยยิ้มปลื้มใจออกมา