เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปฏิกิริยาแรกของเถาหวั่งซูก็คือ เผยเหยี่ยนหาหลักฐานได้แล้ว หวังเหลียงจึงเดินทางมาประกาศราชโองการเพื่อจับกุมนาง
จากนั้นนางก็คิดได้ว่า ในเมื่อราชโองการส่งมาที่ตำหนักเจาหยาง เช่นนั้นก็คงไม่เกี่ยวกับนาง
ทางด้านนี้ หวังเหลียงกวาดตามองไปรอบหนึ่ง “เหตุใดจึงไม่เห็นอ๋องจวิ้นตวน?”
บ่าวคนหนึ่งเหลือบมองไป๋หาน แล้วรีบกล่าวว่า “ท่านขันทีหวังโปรดรอสักครู่ บ่าวจะไปเชิญท่านอ๋องมาที่นี่เดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”
ชั่วขณะถัดมา เสียงของเผยเหยี่ยนที่แฝงความตื่นเต้นก็ดังขึ้น
“มีเรื่องใดให้เปิ่นหวัง?”
หวังเหลียงพยักหน้าให้น้อย ๆ แล้วคลี่ราชโองการออก “ท่านอ๋องจวิ้นและพระชายาจวิ้นอ๋องรับราชโองการ”
ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรกัน ตัวอักษร “จวิ้น” ที่เผยเหยี่ยนใฝ่ฝันถึง ในที่สุดก็ถูกถอดออก ตอนนี้เขาเป็นอ๋องตวนแล้ว