กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้ยินเช่นนั้น เถาหวั่งซูมิได้สนใจการอวดอ้างของกุ้ยเหรินหนิง แต่กลับสนใจมากกว่า “พระสนมเอกกับพระสนมเสียนล้มป่วยกันทั้งคู่หรือ”
ช่างบังเอิญถึงเพียงนี้หรือ
กุ้ยเหรินหนิงถอนหายใจอย่างจงใจ
“ใครเล่าจะว่าไม่ใช่ ไม่ป่วยแต่แรก ไม่ป่วยทีหลัง กลับมาล้มป่วยเอาตอนนี้พอดี นี่มิใช่การสร้างความลำบากใจให้ฝ่าบาทหรือ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความยินดีที่ไม่อาจปกปิดได้
กล่าวจบ นางก็ไม่เปิดโอกาสให้เถาหวั่งซูได้ตอบสนอง รีบลุกขึ้นยืน
“ไปกันเถิด พระชายาองค์รัชทายาท ฝ่าบาททรงอยากฟังว่าพวกเราจะจัดงานเลี้ยงฉงหยางกันอย่างไร”
การพาเถาหวั่งซูไปยังตำหนักเฉียนชิงนั้น เป็นรับสั่งของฝ่าบาทด้วยพระองค์เอง
นางสงสัยว่าฝ่าบาทคงคิดจะจับผิดตำหนักบูรพาอีกครั้ง หากเป็นเช่นนั้น นางจะไม่ช่วยได้อย่างไร