เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทว่าถึงกระนั้น ยามที่จักรพรรดิเซิ่งเต๋อปีน “ภูเขา” ซึ่งมิได้สูงไปกว่าเนินดินสักเท่าใดลูกนั้น ก็ยังคงเหนื่อยหอบจนหายใจกระชั้นเช่นเดิม
สภาพยังมิสู้มหาบัณฑิตซุนที่อายุใกล้จะหกสิบเสียด้วยซ้ำ
ถึงขั้นที่ว่า หากมิมีหวังเหลียงกับตู้ซงคอยประคองอยู่ด้านหลัง ก็มิต่างอันใดกับไม่รู้ว่าจะต้องสะดุดหกล้มไปกี่ตลบ
ทุกคราที่เป็นเช่นนี้ เหล่าขุนนางในราชสำนักต่างรู้กันดี รีบเบือนหน้าหนี แสร้งทำเป็นชมทิวทัศน์
ทว่าในใจคิดเห็นประการใด ย่อมมิอาจล่วงรู้ได้
คนอย่างจักรพรรดิเซิ่งเต๋อ ย่อมมิมีทางคิดว่าเป็นความผิดของตนเอง ระหว่างทางขากลับจึงตำหนิอ๋องจวิ้นตวนยกใหญ่
“……ยามนี้ทำงานทำการ มิคิดจะใส่ใจแม้แต่น้อยเลยรึ”
อ๋องจวิ้นตวนเองก็คับแค้นใจยิ่งนัก เขาต้องใส่ใจถึงเพียงใดเล่า กวาดสายตามองไป ชานเมืองหลวงยังมีภูเขาที่เตี้ยกว่าลูกนั้นอีกหรือ