เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาหวั่งซูรีบหันหลังกลับ ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย พร้อมสั่งให้ข้ารับใช้ห่มผ้าห่มบาง ๆ ให้เขา
เผยจือซั่วไม่ให้ความร่วมมือ พยายามใช้มือเท้าถีบผ้าห่มออก ทั้งยังพึมพำไม่หยุดว่า “ร้อน ข้าร้อนเหลือเกิน”
ช่างทรมานนัก!
คล้ายกับตนกำลังตกอยู่ในกองเพลิง รอบกายมีเปลวไฟแผดเผาอยู่ไม่ขาด
เมื่อครู่เขายังโอบกอดก้อนน้ำแข็งก้อนใหญ่อยู่แท้ ๆ เหตุใดถึงหายไปแล้วเล่า
“เอาก้อนน้ำแข็งของข้าคืนมา มิเช่นนั้นข้าจะจัดการพวกเจ้าให้เข็ด”
เถาหวั่งซูนึกสงสัยนัก กำยานยั่วยวนเช่นนี้มีสรรพคุณทำให้คนพูดจาเพ้อเจ้อได้ด้วยหรือ
ทันทีที่พบหมอหลวงโจว เถาหวั่งซูกล่าวเข้าประเด็นทันทีว่า “องค์รัชทายาทโดนกำยานยั่วยวน”
หมอหลวงโจวชะงักไปครู่หนึ่ง “เหตุใดจึงไม่นำตัวเขาแช่ในน้ำแข็งเล่า”
แม้จะถอนพิษไม่ได้ แต่คนป่วยก็จะรู้สึกดีขึ้นบ้าง