เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ต่อข้อเสนอของไป๋หาน เผยเหยี่ยนมิได้ปฏิเสธ
“ประเดี๋ยวเจ้าไปบอกพวกนาง ใครที่คลอดลูกของเปิ่นหวังได้อย่างปลอดภัยก่อน ไม่ว่าชายหรือหญิง เปิ่นหวังจะทูลขอแต่งตั้งให้เป็นพระชายารองทุกคน”
ไป๋หานหลุบตาลง “ตัวข้าเข้าใจแล้วเพคะ!”
เผยเหยี่ยนจากไปแล้ว แม่นมไป๋จึงเดินเข้ามาปลอบประโลม “พระชายาอย่าได้ทรงกังวลไปเลยเพคะ ก่อนที่พระองค์จะทรงให้กำเนิดบุตรชายเอกของท่านอ๋อง ย่อมไม่มีผู้ใดมีวาสนานั้นหรอกเพคะ”
อย่างไรเสีย สิ่งที่ทุกคนแก่งแย่งกันมิใช่เพียงสิ่งของตรงหน้าในจวนอ๋องเท่านั้น แต่ยังรวมถึงวันข้างหน้า ซึ่งตระกูลไป๋ได้เตรียมการรับมือเรื่องนี้ไว้แต่เนิ่น ๆ แล้ว
ไป๋หานเอนกายพิงตั่งนุ่ม มือข้างหนึ่งยันศีรษะไว้ พลางทอดถอนใจแผ่วเบา “ข้านึกว่าเขาจะไม่ชอบนางเสียอีก!”
นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีลูกเร็วถึงเพียงนี้
แม่นมไป๋ได้ยินไม่ถนัด จึงขยับเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยถาม “พระชายาตรัสอะไรกันหรือเพคะ”