เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 422 ความลับในใจ
หลังออกจากร้านกาแฟ หลินอวี่ลั่วไม่ได้กลับไปพร้อมเสิ่นซือหาน กลับดึงหลิวเซียวเซียวที่อยู่ข้าง ๆ ไว้ แล้วพูดกับเสิ่นซือหานว่า “ซือหาน ช่วงนี้ฉันจะอยู่กับเซียวเซียว มีธุระก็โทรหาฉันนะ” เธอโบกมือ ไม่รอให้เสิ่นซือหานตอบสนอง ก็เรียกรถแล้วมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ชานเมืองทันที
ริมถนนเหลือเพียงเสิ่นซือหานกับเมิ่งอีฝานยืนตะลึง ทั้งคู่มองหน้ากัน ดูแล้วชวนขำอยู่บ้าง
“ลูกพี่ อวี่ลั่วคงไม่ได้ตั้งใจหรอก...” เมิ่งอีฝานพยายามช่วยอธิบายแทนหลินอวี่ลั่ว
แต่ยังพูดไม่ทันจบ เสิ่นซือหานก็ตบหัวเขาอย่างแรง “ฉันก็รู้แล้ว ยังต้องให้นายมาบอกอีกหรือ? นายเป็นแค่พี่ชายของอวี่ลั่ว อย่าสับสนสถานะ!” เสิ่นซือหานมองเมิ่งอีฝานด้วยสายตาเย็นชา ทำเอาอีกฝ่ายรีบยกมือยอมแพ้ “ลูกพี่ ฉันผิดไปแล้ว อวี่ลั่วเป็นของพี่”
“หาทางกลับเอง พรุ่งนี้ทำแผนให้เสร็จ ถ้าฉันไม่เห็น นายก็เตรียมไปเที่ยวชายแดนได้เลย” เสิ่นซือหานแค่นเสียงเย็น ก่อนก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไป