กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 421 ปรมาจารย์ด้านการบูรณะ
“ซือหาน ในใจฉันพี่สำคัญที่สุด ความสามารถก็เก่งที่สุด แต่พี่รองเป็นลูกน้องของพี่ จะปล่อยให้เขาไม่ทำอะไรเลยได้ยังไง? พอฉันให้พี่ช่วย...”
หลินอวี่ลั่วพูดไม่จบ เธอมองเสิ่นซือหานตรง ๆ อยากยืนยันว่าที่พูดไปเมื่อครู่เป็นความจริง แต่ในใจกลับแอบพึมพำ หวังว่าพี่รองจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่มีต่อกันมาหลายปีแล้วไม่ถือสาเรื่องนี้ เธอทำไปเพราะไม่มีทางเลือกจริง ๆ
เป็นอย่างที่คิด เมิ่งอีฝานที่อยู่ข้างหลังมุมปากกระตุก สีหน้าเอือมระอา ลูกพี่ถึงกับหึงเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ? ไม่เห็นจำเป็นเลย เขาไม่รู้หรือไงว่าตัวเองกับหลินอวี่ลั่วเป็นพี่น้องกัน?
“ลูกพี่ อย่าเข้าใจผิด ตอนอยู่หมู่บ้านสือหลี่ พวกพี่น้องเราช่วยอวี่ลั่วเก็บกวาดปัญหามาตลอด ตอนนี้ก็เลยชินแล้ว”
เขาพยายามอธิบายอย่างยากลำบาก หวังให้เสิ่นซือหานคลายใจ อย่ามองเขาด้วยสายตาน่ากลัวแบบนั้น ขอให้เหลือทางรอดให้เขาบ้าง