บทที่ 420 ซ่อมแซมได้

บทที่ 420 ซ่อมแซมได้

หลินอวี่ลั่วพยักหน้าอย่างใจเย็น “ฉันพอหาทางซ่อมได้ แต่ต้องใช้เวลา 2 วัน ถ้าคุณเชื่อใจฉัน...” เธอคิดทบทวนอย่างรอบคอบ ก่อนนึกขึ้นได้ว่าพี่รองเหมือนจะมีเพื่อนคนหนึ่งที่เรียนด้านนี้โดยเฉพาะ ถ้าจำไม่ผิด เพื่อนคนนั้นเป็นปรมาจารย์ด้านการบูรณะวัตถุโบราณแล้ว

ถ้ามีพี่รองช่วยพูดให้ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้อีกฝ่ายต้องตกลงแน่ เพราะมิตรภาพของพวกเขาสองคนไม่ต่างจากความผูกพันระหว่างพี่น้องของเธอ

แต่ไม่รู้เลยว่าคำพูดของเธอทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตกตะลึง ตัวหนังสือเปียกน้ำจนพร่าเลือนขนาดนี้ ยังซ่อมได้อีกหรือ? ต้องใช้ฝีมือราวกับเนรมิตเลยไม่ใช่หรือ? ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้หนังสือยังแทบไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็อาจเสียหาย แล้วจะไม่มีปัญหาจริงหรือ?

ทุกคนมีคำถามมากมายอยู่ในหัว แต่อยากถามก็ไม่กล้า กลัวว่าตัวเองจะดูไม่รู้เรื่องรู้ราว จึงได้แต่เกร็งหน้า ทำท่าใจเย็น แล้วมองคนอื่นไปทีละคน