บทที่ 409 ไปบ้านลุง

บทที่ 409 ไปบ้านลุง

หลินอวี่ลั่วไม่รู้เลยว่าตอนนี้ท่าทางของตัวเองมีเสน่ห์แค่ไหน แววตาของเสิ่นซือหานมืดลึกลง เขาโอบเอวหลินอวี่ลั่วด้วยมือข้างหนึ่งแล้วจูบปากเล็ก ๆ ที่ยื่นออกมาทันที กลืนคำพูดทั้งหมดลงไป เหลือเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบา

เช้าวันถัดมา ตอนหลินอวี่ลั่วตื่นขึ้นมา เสิ่นซือหานยังอยู่ข้างกาย ทั้งคู่แนบชิดกันมาก หลินอวี่ลั่วสัมผัสได้ถึงไออุ่นของเขา ในใจก็พลอยอบอุ่นขึ้นหลายส่วน

ไม่นานหลินอวี่ลั่วก็รู้สึกว่าแววตาของเสิ่นซือหานดูแปลกไป มือของเขาก็ขยับไปมาอย่างซุกซน ในใจเธอพลันตื่นตระหนก “ซือหาน ยังไม่ลุกอีกเหรอ? วันนี้ไม่ใช่ว่าต้องไปหาลุงของหนีชิงกับเธอหรือไง? ป่านนี้เธออาจกำลังรออยู่ก็ได้” หลินอวี่ลั่วรีบหาเรื่องมาคุย พลางขยับไปทางขอบเตียง

เสิ่นซือหานเห็นท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอ มุมปากก็มีรอยยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ห้าม เพียงพูดเสียงเบาว่า “หนีชิงไปหาลุงก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรามาก ฉันคิดจะพาเธอไปเที่ยวประเทศซีตอนกลางวัน เธออยากไปไหม?”