กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 366 วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล
เมิ่งอีฝานปิดประตูห้องทำงาน เมื่อเห็นแววตาของเธอค่อย ๆ หม่นแสงลง เขาก็ถอนหายใจเบา ๆ “อาการของเขาตอนนี้เป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน แต่หมอก็บอกแล้วว่าเขายังมีโอกาสดีขึ้นได้ เราแค่ต้องให้เวลาเขาอีกสักหน่อย”
หลินอวี่ลั่วไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงเพราะสภาพจิตใจของเธอ จึงฝืนยิ้มออกมาแล้วพยักหน้า
ถังหรงยืนอยู่ตรงมุมห้อง เมื่อเห็นเมิ่งอีฝานกับเจิ้งหย่วนเดินไปคุยกันอีกทาง เขาจึงค่อยเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าเย็นชา
หลินอวี่ลั่วเงยหน้า สบเข้ากับสายตาเยาะเย้ยของเขาพอดี
“ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?” ถังหรงยิ้มมองเธออย่างมีเลศนัย
หลินอวี่ลั่วยักไหล่ “เขาจำฉันไม่ได้แล้ว คุณคงพอใจกับผลลัพธ์แบบนี้มากสินะ?”
ถังหรงรังเกียจเธอแค่ไหน ตัวเขาเองก็รู้ดี
แม้หมอจะบอกว่าเสิ่นซือหานไม่ได้หมดโอกาสที่จะจำเธอได้ไปตลอดชีวิต แต่เขาจะฟื้นความทรงจำเมื่อไรนั้นยังไม่มีใครรู้