กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 365 ความจำเสื่อม
หลินอวี่ลั่วชะงักไปครู่หนึ่ง พอเข้าใจความหมายของคำพูดเขา ใจก็รู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย
เธอรู้ว่าถังหรงไม่เคยยอมรับเธอ แต่ไม่คิดว่าคราวนี้เขาไม่ได้ตั้งใจจะพาเธอไปด้วยเลย
หลินอวี่ลั่วมองที่ว่างบนเรือเล็กซึ่งยังเหลืออยู่ แล้วลงจากเรือกลับไปที่ชายฝั่งโดยไม่ลังเล
เห็นปฏิกิริยาของเธอแล้ว สีหน้าถังหรงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “ไม่คิดเลยว่าเธอจะมีศักดิ์ศรีขนาดนี้”
หญิงสาวยักไหล่ น้ำเสียงไม่ใส่ใจ “คุณไม่ได้ติดค้างอะไรฉันอยู่แล้ว ถ้าฉันขอให้คุณพาฉันไปด้วยตอนนี้ ก็คงเป็นการบังคับคุณเกินไป”
เธอมองทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา สีหน้าไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
เรื่องมาถึงขั้นนี้ก็เป็นเพราะความประมาทของเธอ
ในเมื่อเป็นแบบนั้น เธอก็ไม่ควรโทษใคร
ขอแค่…เสิ่นซือหานกลับไปอย่างปลอดภัยได้ก็พอ