กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 364 เขาหายตัวไป
หลินอวี่ลั่วไม่ได้รีบเดินตามไป เธอรู้ว่าถังเย่ตั้งใจแน่วแน่ที่จะทำเรื่องพวกนี้
ในเมื่อเขาพูดแบบนั้นแล้ว เธอกับเสิ่นซือหานคงหนีไปจากสายตาเขาได้ยาก
โทรศัพท์มือถือของพวกเขาก็ถูกถังเย่เอาไปแล้ว ต่อให้เมิ่งอีฝานกับเจิ้งหย่วนอยากมาช่วย ถังเย่ก็ต้องส่งคนมาขัดขวางแน่
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลินอวี่ลั่วก็อดมองไปรอบ ๆ ไม่ได้
รอบด้านมืดมิด มีเพียงเสียงคลื่นทะเลซัดขึ้นลง แม้จะไม่ได้ยินเสียงสัตว์ร้าย แต่ก็ดูไม่เหมือนมีอะไรที่ช่วยให้มนุษย์ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้
ถ้าไม่มีเรือเล็ก แค่หวังว่ายน้ำกลับไปยังชายหาดในเมืองเอก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้
หลินอวี่ลั่วถอนหายใจยาว แล้วกอดเสิ่นซือหานไว้แน่น
เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายเขาที่ค่อย ๆ ส่งผ่านมา ความกระวนกระวายในใจเธอก็สงบลงทีละน้อย
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์แรกของวันสาดลงมา หลินอวี่ลั่วลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย แล้วพบว่าผู้ชายข้างกายขยับตัวเล็กน้อย