กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 363 ติดอยู่บนเกาะร้าง
ถังเย่หยุดฝีเท้า ไม่หันกลับมา เพียงยกมือทำสัญญาณ
ลูกน้องของเขารีบแก้มัดเชือกบนตัวหลินอวี่ลั่ว
หลินอวี่ลั่วกะพริบตาปริบ ๆ ไม่คิดว่าคราวนี้เขาจะใจดีขนาดนี้
“รีบไป!” ลูกน้องของเขาเร่งเธอ หลินอวี่ลั่วไม่อยากทำให้คนพวกนี้โมโห จึงได้แต่ให้ความร่วมมือเดินตามไปอย่างว่าง่าย
ถังเย่เดินเข้าไปในถ้ำ แม้พวกเขาจะมีไฟฉายส่องทาง แต่แสงไฟก็ยังดูริบหรี่มากเมื่ออยู่ในถ้ำกว้างใหญ่
ลมทะเลพัดแรง พัดเข้ามาในถ้ำจนเกิดเสียงประหลาดดังวู้ ๆ
หลินอวี่ลั่วยืนอยู่ตรงปากถ้ำ อดหยุดฝีเท้าไม่ได้ เธอกอดอกแน่นด้วยท่าทางหวาดกลัว “พาฉันมาที่นี่ทำไม?”
ถังเย่หันกลับมา จ้องเธอด้วยสายตาเย็นชา “ถ้าเสิ่นซือหานพาเธอออกไปจากที่นี่ได้ ฉันจะไม่ยุ่งกับพวกเธออีก”
หลินอวี่ลั่วชะงัก จ้องเขาอย่างจริงจัง พยายามจับให้ได้ว่าคำพูดนี้จริงหรือเท็จ