กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 348 ปล่อยพวกเขาไป
หลินอวี่ลั่วหรี่ตาลง “ซือหาน อย่าเข้ามา อันตราย!”
“ปล่อยเธอ” เสิ่นซือหานมองชายที่อยู่ด้านหลังเธออีกครั้ง แววตาเย็นชา “ฉันยอมเป็นตัวแลกเปลี่ยนได้”
ชายคนนั้นหรี่ตาลงเล็กน้อย จ้องเขาอย่างครุ่นคิด
เสิ่นซือหานหยุดอยู่ห่างจากพวกเขาสองเมตร “เป้าหมายของหัวหน้าพวกนายคือฉัน ถ้าจับฉันกลับไปได้ พวกนายก็ถือว่าสร้างผลงานชิ้นใหญ่แล้ว”
คำพูดของเขาทำให้คนหลายคนที่อยู่ด้านหลังหลินอวี่ลั่วเริ่มลังเลทันที
ไม่นานก็มีคนเดินเข้าไปหาเขา พร้อมยกอาวุธเล็งไปที่เขา
“ไม่!” ใบหน้าหลินอวี่ลั่วซีดเผือด “ซือหาน! รู้ไหมว่าตัวเองกำลังทำเรื่องโง่ ๆ อะไรอยู่?”
เสิ่นซือหานยกมุมปากบาง ๆ “เธอบอกว่าฉันโง่ แล้วตัวเองไม่โง่เหมือนกันหรือไง?”
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ตอนนี้เธอจะตกอยู่ในอันตรายแบบนี้ได้อย่างไร?