บทที่ 347 ไม่มีใครหนีไปได้ทั้งนั้น

บทที่ 347 ไม่มีใครหนีไปได้ทั้งนั้น

เสิ่นซือหานขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมคุณถึงช่วยฉัน?”

ถังหรงเหมือนคาดไว้แล้วว่าเขาจะถามเช่นนี้ จึงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋า

เขาคลี่กระดาษออก เป็นรายงานผลตรวจดีเอ็นเอ

เสิ่นซือหานมองผลตรวจ เห็นข้อความระบุว่าโอกาสเป็นพ่อลูกกันอยู่ที่ 99.85%

เขาเลิกคิ้ว “ฉันรู้อยู่แล้วว่าถังเย่เป็นลูกชายแท้ ๆ ของคุณ ไม่ต้องมาบอกเรื่องนี้กับฉันอีก”

“ผิดแล้ว ผิดทั้งหมด” มือถังหรงสั่นขณะยัดรายงานผลตรวจแผ่นนั้นใส่มือเขา “นี่เป็นรายงานตรวจสายเลือดระหว่างคุณกับฉัน คุณต่างหากที่เป็นลูกชายแท้ ๆ ของฉัน”

แววตาเสิ่นซือหานหม่นลง สายตาคมกริบยิ่งกว่าเดิม