กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 349 ไม่ใช่เพื่อนกันอีกต่อไป
“พี่ใหญ่…เขาตัดสินใจปล่อยฉันไป” หลินอวี่ลั่วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสะอื้น
แค่นึกว่าเมื่อครู่เธอทำให้ฝ่ามือของเขาบาดเจ็บ ในใจก็เสียใจจนแทบขาดใจ
เสิ่นซือหานลูบศีรษะเธอ “อย่าโทษตัวเอง เรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของเธอ กลับไปแล้วค่อยว่ากัน”
หลินอวี่ลั่วพยักหน้า ซบศีรษะลงบนไหล่เขา แต่ในใจก็รู้สึกขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อมาถึงประเทศหัวเซี่ย ทุกคนต่างเหนื่อยล้ากันมาก แต่ในที่สุดก็วางใจได้เสียที
ถังหรงลงจากเฮลิคอปเตอร์ มองซ้ายมองขวา สีหน้าลังเลเล็กน้อย
“มากับฉัน” เสิ่นซือหานพูดจบก็พาหลินอวี่ลั่วขึ้นรถที่มารอรับพวกเขา
ถังหรงชะงักไป เมื่อนึกทบทวนคำพูดของเขา สีหน้าก็ซับซ้อน ก่อนตามเจิ้งหย่วนขึ้นรถอีกคัน
เมื่อรถมาถึงคฤหาสน์ เสิ่นซือหานจูงหลินอวี่ลั่วเข้าห้อง “ไปอาบน้ำอุ่นก่อน แล้วพักผ่อนให้ดี ฉันยังมีธุระต้องจัดการ”