กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 346 ลูกชายแท้ ๆ
เมิ่งซวงใจหล่นวูบ เธอมองถังเย่อย่างไม่อยากเชื่อ
ถังเย่เงยหน้าขึ้น สบตาเธอ “ตอนนี้เธอยังมีอะไรจะพูดอีก?”
“ไม่…เรื่องไม่ใช่แบบนั้น” เมิ่งซวงถอยหลังไม่หยุด ขาทั้งสองข้างสั่นเทา
แต่ยังไม่ทันเดินออกจากห้องรับแขก ลูกน้องคนอื่นของถังเย่ก็เข้ามาขวางไว้
เมิ่งซวงถอยไปไหนไม่ได้ มองถังเย่ที่ถือมีดเดินเข้ามาหาเธอทีละก้าว จู่ ๆ เธอก็คุกเข่าลงกับพื้น น้ำตานองหน้า “ลูกพี่ ครั้งนี้ฉันถูกความคิดชั่วครอบงำ ฉันอิจฉาที่คุณดีกับเธอ ถึงได้ทำเรื่องไร้สติแบบนี้ ขอคุณเห็นแก่ที่พ่อแม่ของฉันสละชีวิตเพื่อคุณ ปล่อยฉันไปสักครั้งได้ไหม?”
ถังเย่หยุดตรงหน้าเธอ มองสภาพน่าสงสารที่กำลังร้องขอชีวิตด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ในแววตาไม่มีความเห็นใจแม้แต่น้อย