กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 345 วางยาพิษ
พวกผู้ชายเห็นเธอมีท่าทีเช่นนี้ สีหน้าก็ซีดเผือดลงทันที ก่อนจะรีบพุ่งเข้าไปขวางเธอไว้
หลินอวี่ลั่วปล่อยให้พวกเขาลากตัวกลับมาโดยไม่รีบร้อนขัดขืน เธอเลิกคิ้วยิ้ม “ที่แท้พวกนายก็กลัวว่าฉันจะเป็นอะไรไปจริง ๆ”
ชายสองคนลากเธอกลับไปที่เตียงคนไข้ด้วยสีหน้าเย็นชา “คุณหนูหลิน อย่าท้าทายขีดจำกัดของพวกเรา”
น้ำเสียงแฝงคำเตือนอย่างชัดเจน
หลินอวี่ลั่วกลับยักไหล่ไม่ใส่ใจ “ในเมื่อพวกนายไม่กล้าทำร้ายฉัน แล้วฉันจะต้องกลัวอะไร?”
ชายทั้งสองสบตากัน คล้ายกังวลว่าหากพูดต่อจะเผลอเผยอะไรออกมา จึงไม่ได้ตอบอีก
หลินอวี่ลั่วเองก็ไม่ได้ใส่ใจ พอเอนกายลงบนเตียงคนไข้ อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นไม่น้อย
อย่างน้อยตอนนี้เธอก็แน่ใจแล้วว่าถังเย่ยังไม่คิดเอาชีวิตเธอเร็ว ๆ นี้ ไม่อย่างนั้นเมื่อครู่ชายสองคนนั้นคงไม่ช่วยปกป้องเธอต่อหน้าเมิ่งซวง
เธอกลอกตาไปมา ความคิดบางอย่างผุดขึ้นในใจ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มบาง