บทที่ 322 ไม่มีสิทธิ์เลือก

บทที่ 322 ไม่มีสิทธิ์เลือก

หลิวเซียวเซียวกับอีก 2 คนได้ยินเขาพูดแบบนั้น ก็มองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความตกใจ

เสิ่นซือหานใช้ฝ่ามือใหญ่ลูบศีรษะหลินอวี่ลั่ว “ฉันจัดเฮลิคอปเตอร์ไว้แล้ว กินมื้อเช้าเสร็จก็กลับไปด้วยกัน”

บรรยากาศผ่อนคลายลงบ้าง เด็กสาวคล้องแขนเขา “ได้”

พอนึกว่าเขาอุตส่าห์เดินทางมาจากเมืองเอเพื่อรับเธอโดยเฉพาะ ในใจก็มีความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่าน

กลับถึงเมืองเอ เสิ่นซือหานให้บอดี้การ์ดไปส่งหลิวเซียวเซียวที่มหาวิทยาลัยเอ ส่วนหลินอวี่ลั่วให้กลับบ้านไปกับเขา

“เอามือมาให้ฉัน” พอถึงบ้าน หลินอวี่ลั่วเพิ่งนั่งลงบนโซฟา ก็ได้ยินเขาสั่ง

เธอยื่นมือออกไปอย่างว่าง่าย เสิ่นซือหานจ้องมือที่พันด้วยผ้าก๊อซของเธออยู่นาน คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

หลินอวี่ลั่วพูดอย่างกลัดกลุ้ม “ถึงจะไม่เจ็บเท่าเดิมแล้ว แต่การอาบน้ำกลายเป็นปัญหาเลย”

แผลโดนน้ำไม่ได้ ตอนนี้ฝ่ามือทั้งสองข้างก็เจ็บ ไม่รู้ว่าอาบน้ำแต่ละครั้งต่อจากนี้จะต้องง่วนอยู่ในห้องน้ำนานแค่ไหน