บทที่ 309 สารภาพทุกอย่าง

บทที่ 309 สารภาพทุกอย่าง

เผยเซิ่งฮุยถอนหายใจหนัก ๆ “อย่างนั้นก็ดี ถึงคราวนี้เราจะเรียกว่าทุ่มสุดตัวก็เถอะ แต่ลองคิดกลับกันดูสิ ถ้าทำสำเร็จ หลินอวี่ลั่วก็ต้องเผชิญกับการขาดทุนก้อนใหญ่เหมือนกัน”

เผยเฉิงโจวยกมุมปาก สองพ่อลูกเริ่มวาดฝันถึงอนาคต

ยามเย็น หลินอวี่ลั่วจัดการงานเสร็จและนัดกับเสิ่นซือหานว่าจะไปพบกันที่ร้านอาหาร

เธอเดินลงมาชั้นล่างอย่างกระตือรือร้น แต่กลับเห็นชายหนุ่มมายืนรออยู่หน้าอาคารสำนักงานตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

“นายมาถึงเมื่อไร?” หลินอวี่ลั่ววิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาอย่างดีใจ แววตาเปล่งประกายแห่งความสุข

เสิ่นซือหานลูบศีรษะเธอ “ยังไงฉันก็ว่าง เลยแวะมาหาเธอให้บ่อยขึ้น ไม่อย่างนั้นกว่าจะได้เจอกันอีกทีก็ต้องรอถึงสัปดาห์หน้า”

ตอนนี้หลินอวี่ลั่วเรียนไปทำงานไปโดยไม่ให้กระทบกัน ตารางของเธอจึงแน่นเอี้ยด

ได้ยินน้ำเสียงน้อยใจของเขาแล้ว เธอก็รู้สึกปลื้มอยู่ในใจ

เธอคล้องแขนแข็งแรงของเขา “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวกินให้เยอะ ๆ ฉันเลี้ยงเอง ถือว่าชดเชยให้นาย”