กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 310 ให้เขาเป็นเครื่องมือ
หลังฟังเขาเล่าจบ หลินอวี่ลั่วก็หัวเราะเย็นชา “เธอสั่งให้นายหาโอกาสถ่ายรูปแบบนั้นกับฉัน แล้วยังบอกว่าฉันจะยอมทำตามนายงั้นเหรอ? นายโง่จนเชื่อคำพูดแบบนี้ด้วยเหรอ?”
จางเหิงหน้าแดงด้วยความอับอาย “ฉันรู้ว่าตัวเองโง่มาก แต่ฉันก็แค่ชอบเธอมากเกินไป ถึงได้—”
“ถึงตอนนี้นายไม่ต้องพูดจาดี ๆ เพื่อแก้ตัวหรอก” หลินอวี่ลั่วไม่เปิดโอกาสให้เขาอธิบายเลย
เห็นเธอรีบเดินออกไปอีกครั้ง จางเหิงก็ยิ่งร้อนใจ “ฉันสารภาพหมดแล้ว ตอนนี้เธอเซ็นหนังสือยอมความกับฉันได้แล้วใช่ไหม?”
หลินอวี่ลั่วไม่ชะงักฝีเท้าเลยสักนิด พูดอย่างไม่แยแส “ครั้งนี้นายหาเรื่องใส่ตัวเอง ฉันต้องช่วยนายด้วยเหตุผลอะไร?”
“หลินอวี่ลั่ว!” พอรู้ว่าตัวเองติดกับเธอ จางเหิงก็ตบโต๊ะอย่างแรงด้วยสองมือ
ตำรวจกดศีรษะเขาลง “อยู่นิ่ง ๆ!”
ข่าวจางเหิงถูกควบคุมตัวแพร่ไปทั่วมหาวิทยาลัยเอในวันรุ่งขึ้น พอซือชิ่นเสวี่ยเจอหลินอวี่ลั่ว ก็หลบเธอเป็นพัลวันราวกับหนูเจอแมว