เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 307 เขาทำเอาเธอหมดแรงทั้งคืน
แต่ทำไมผู้ชายที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ถึงต้องเป็นของหลินอวี่ลั่วคนเดียว?
ซือชิ่นเสวี่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ รอจนทั้งคู่เดินไปไกลแล้วจึงค่อยละสายตากลับมา
ในใจเกิดความคิดอื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอยิ้มอย่างได้ใจแล้วพึมพำเสียงเบา “หลินอวี่ลั่ว ฉันจะแย่งผู้ชายของเธอด้วยความสามารถของตัวเอง เธอคงไม่ถือสาหรอกใช่ไหม?”
หลินอวี่ลั่วกลับบ้านของเสิ่นซือหานไปกับเขา ระหว่างทางทั้งคู่ต่างเงียบไม่พูดอะไรกัน
จนกระทั่งเข้าห้องมา หญิงสาวก็ฉีกเสื้อเชิ้ตของเขาเสียงดังแคว่ก
เรือนร่างแข็งแรงของชายหนุ่มเผยออกมาตรงหน้าเธอทันที เพียงแต่มีผ้าพันแผลพันอยู่หลายแห่ง บนผ้ายังมีคราบเลือดแห้งติดอยู่
ดวงตาของเธอเริ่มชื้นขึ้น “ที่แท้คุณบาดเจ็บจริง ๆ กลิ่นที่ฉันได้กลิ่นในโรงฉายเมื่อกี้ก็มาจากตัวคุณ”
เสิ่นซือหานดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง “ตอนนี้ฉันก็ยังยืนอยู่ตรงหน้าเธอสบายดีไม่ใช่หรือ? ที่จู่ ๆ กลับมาก็เพราะอยากให้เธอประหลาดใจ”